Marcel van Ham

Marcel is de koning van de “hard to get”. Het bestuur probeerde Marcel al 2 keer eerder binnen te halen. Maar pas de derde keer dat hij tegenover Evert Koopmans en Dolf Wissman aan tafel zat, ondertekende hij een contract.

‘Voor mij was dit het perfecte moment: ik heb super veel geleerd in mijn tijd bij Okay en het voelde nu goed om een nieuwe stap te zetten.’ Onder leiding van Edward van Dijk ontwikkelde hij zich van debutant tot meesterknecht en hij excelleert op natuurijs: ‘Daar kom ik het beste tot mijn recht.’

Zijn schaatscarrière begon al op zijn 6de. Van de sloot bij hem voor de deur naar IJsbaan de Meent in Alkmaar, hij stond op alle denkbare schaatsen. Hij begon op ijshockeyschaatsen, stapte daarna op Friese doorlopers en daarna via noren naar klapschaatsen. Toch was schaatsen eigenlijk voor de lol, voor wedstrijden stond hij op het honkbalveld. Als catcher en captain was hij de onbetwiste leider van zijn team. Totdat hij op zijn 17de eigenlijk tegen een plafond aan liep: ‘Er was niet echt doorstroommogelijkheid naar het eerste en mijn ploeg viel ook een beetje uit elkaar.’ Toen plofte ineens een uitnodiging van de marathonselectie van Alkmaar op de mat.

‘Dat moment is wel echt bepalend geweest in mijn schaatscarrière. Toen dacht ik ineens: “Goh, wat zou ik kunnen bereiken als marathonschaatser?”. Zo is het wel begonnen.’ Als beloftenrijder reed hij zich in de kijker met zijn winst in Biddinghuizen en Utrecht, maar vooral met zijn 5de plaats tijdens de finale van de Natuurijs Vierdaagse in Gramsbergen (waar dus ook het gehele A-peloton aan de start stond) gaf hij zijn visitekaartje af. Hij kreeg 4 aanbiedingen en koos voor Payroll, waar later ook Mats zijn debuut zou maken.

Zijn ambities voor komend seizoen zijn helder: een wedstrijd winnen. Hij stond al 4 keer op het podium, maar nog nooit op het hoogste treetje. Toch is hij wel een echte teamspeler: ‘Ik vind het prachtig om me tijdens een wedstrijd helemaal leeg te rijden om op die manier de winst met de ploeg te pakken. Ik weet gewoon dat ik het dan ook een keer terugkrijg als ik in een kansrijke positie ben.’ Zoals in Zweden in februari 2018: ‘Toen voelde ik gewoon dat ik de sterkste was in die kopgroep. Dat gevoel is het mooiste wat er is, dat je kunt demarreren en je niet eens achterom hoeft te kijken om te weten dat ze niet kunnen volgen.’

Op het ijs is Marcel te herkennen aan beennummer 14 en onvervalste, Alkmaarse Vikingbaard. Als hij zich tenminste niet geschoren heeft.

Volg Marcel op Facebook